अव्यक्त-प्रबोधः (Awakening to the Unmanifest): The 25th and 26th Principles and Eligibility for Brahma-vidyā
वैदेह कं शूद्रमुदाहरन्ति द्विजा महाराज श्रुतोपपन्ना: । अहं हि पश्यामि नरेन्द्र देवं विश्वस्य विष्णुं जगत: प्रधानम्
vaideha kaṁ śūdram udāharanti dvijā mahārāja śrutopapannāḥ | ahaṁ hi paśyāmi narendra devaṁ viśvasya viṣṇuṁ jagataḥ pradhānam ||
ພາຣາຊະຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາແຫ່ງວິເທຫະ! ດວິຊະຜູ້ຮູ້ວິດະ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນອຳນາດແຫ່ງຄຳສອນສັກສິດ ກ່າວວ່າ ຊູດຣະ ຄືດັ່ງປຣະຊາປະຕິ ເພາະດ້ວຍການຮັບໃຊ້ ລາວຄ້ຳຈຸນແລະຫຼ້ຽງດູຊຸມຊົນທັງປວງ. ແຕ່ໂອ ຜູ້ປົກຄອງມະນຸດ! ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນລາວເປັນວິສນຸແຫ່ງສາກົນ—ຜູ້ພິທັກລຳດັບສູງສຸດຂອງໂລກ—ເພາະວ່າການປົກປ້ອງແລະການຄ້ຳຈຸນແມ່ນກຳງານຂອງວິສນຸເອງ; ໂດຍການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຄ້ຳຈຸນນັ້ນ ລາວບູຊາຮະຣິດ້ວຍການກະທຳ ແລະບັນລຸພຣະອົງ».
पराशर उवाच
The verse elevates sustaining service (pālana through paricaryā) as a sacred act: when one supports society through one’s duty, that action itself becomes worship of Viṣṇu/Hari, and the doer is to be regarded with divine dignity rather than social contempt.
Parāśara addresses the Videha king, reporting how learned dvijas traditionally compare the Śūdra to Prajāpati because he supports the people through service; Parāśara then intensifies the valuation by declaring that he sees such a sustainer as Viṣṇu, the world’s foremost protector.