Shloka 17
Vasiṣṭha on Saṃsāra, Guṇas, and Misattributed Agency
Mahābhārata 12.292
एते महर्षय: स्तुत्वा विष्णुमृग्भि: समाहिता: । लेभिरे तपसा सिद्धि प्रसादात् तस्य धीमत:
ete maharṣayaḥ stutvā viṣṇum ṛgbhiḥ samāhitāḥ | lebhire tapasā siddhiṃ prasādāt tasya dhīmataḥ ||
ປາຣາຊະຣະ ກ່າວວ່າ: “ມະຫາຣິສິເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອສັນລະເສີນ ພຣະວິສະນຸ ດ້ວຍບົດເວດ ໃນພາວະທີ່ໃຈຕັ້ງໝັ້ນ ກໍໄດ້ບັນລຸສິດທິດ້ວຍຕະປະສະຍາ—ໂດຍພຣະອະນຸເຄາະຂອງພຣະອົງຜູ້ມີປັນຍານັ້ນ. (ໃນພວກເຂົາມີ) ອະສິຕະ, ເທວະລະ, ນາຣະດະ, ປາຣະວະຕະ, ກັກສີວານ, ປາຣະຊຸຣາມ ບຸດຂອງຊະມະດັກນິ, ຕານດະຍະຜູ້ຂຶ້ນຊື່ວ່າຄອບຄຸມໃຈໄດ້, ວະສິດຖະ, ຊະມະດັກນິ, ວິສະວາມິຕຣະ, ອະຕຣິ, ພະຣະດວາຊະ, ຫະຣິສະມະຊຣຸ, ກຸນດະທາຣະ ແລະ ສຣຸຕະສຣະວາ.”
पराशर उवाच
Educational Q&A
Austerity (tapas) becomes truly fruitful when joined with focused devotion and Vedic praise; the decisive factor behind siddhi is the Lord’s prasāda (grace), not mere personal effort alone.
Parāśara lists renowned ṛṣis and states that they worshiped Viṣṇu with Ṛgvedic hymns in deep concentration, and through that devotion and their austerities they attained spiritual success by Viṣṇu’s favor.