Shloka 94
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“सूंजय! राजा मान्धाता चारों कल्याणमय गुणोंमें तुमसे बढ़े-चढ़े थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी मारे गये, तब तुम्हारे पुत्रकी क्या बिसात है? अतः तुम उसके लिये शोक न करो ।।
Sūñjaya! rājā Māndhātā cāroṃ kalyāṇamaya guṇeṣu tvatto baḍhe-cāḍhe āsan, tava putrād api adhika-puṇyātmānaḥ. yadā te 'pi mṛtāḥ, tadā tava putrasya kā bīsātaḥ? ataḥ tvaṃ tasya śokaṃ mā kṛthāḥ. Yayātiṃ Nāhuṣaṃ caiva mṛtaṃ sūñjaya śuśruma; ya imāṃ pṛthivīṃ kṛtsnāṃ vijitya sahasāgarām.
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ສຸນຈະຍະ, ພະຣາຊາມານທາຕາເຫນືອກວ່າເຈົ້າໃນຄຸນຄວາມດີອັນເປັນມົງຄຸນທຸກປະການ ແລະຍັງມີບຸນກຸສົນຍິ່ງກວ່າລູກຂອງເຈົ້າ. ຖ້າແມ່ນແຕ່ຄົນເຊັ່ນນັ້ນຍັງພິນາດໄປ ລູກຂອງເຈົ້າຈະມີຖານະອັນໃດ? ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໂສກເສົ້າເຂົາ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນມາ, ໂອ ສຸນຈະຍະ, ວ່າແມ່ນແຕ່ພະຣາຊາຢະຍາຕິ ບຸດແຫ່ງນະຫຸສະ ກໍບໍ່ອາດຢູ່ຄົງຊີວິດໄດ້—ຜູ້ທີ່ໄດ້ພິຊິດແຜ່ນດິນທັງປວງນີ້ພ້ອມທະເລອ້ອມຮອບ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and powerful rulers—exemplars like Māndhātā and the world-conquering Yayāti—are subject to death; therefore grief should be moderated by the recognition of mortality and the universality of impermanence.
Vāyudeva addresses the bereaved Sūñjaya, arguing through famous precedents: if greater kings have died, Sūñjaya’s son is not an exception; thus Sūñjaya should refrain from excessive lamentation.