Shloka 133
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
यः प्रादात् कनकस्तम्भं प्रासादं सर्वकाउ्चनम् | पूर्ण पद्मदलाक्षीणां स्त्रीणां शयनसंकुलम्,'राजाने सोनेके खंभोंसे युक्त पूर्णतः सोनेका बना हुआ महल, जो कमलके समान नेत्रोंवाली सुन्दरी स्त्रियोंकी शय्याओंसे सुशोभित था, तैयार कराकर योग्य ब्राह्मणोंको दान किया। साथ ही नाना प्रकारकी भोगसामग्रियाँ भी प्रचुरमात्रामें उन्हें दी थीं। उनके आदेशसे ब्राह्मणोंने उनका सारा धन आपसमें बाँट लिया था
yaḥ prādāt kanakastambhaṃ prāsādaṃ sarvakāñcanam | pūrṇa-padma-dalākṣīṇāṃ strīṇāṃ śayana-saṅkulam ||
ພະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດໜຶ່ງໄດ້ຖວາຍເປັນທານພະລາຊວັງທີ່ມີເສົາຄໍາ ແລະທັງຫມົດສ້າງດ້ວຍຄໍາ; ພາຍໃນເຕັມໄປດ້ວຍຕຽງນອນ ມີນາງຜູ້ງາມຕາດັ່ງກີບດອກບົວບານເຕັມຄອຍປະຄອງ. ລາວໃຫ້ຈັດການຕຽມພະລາຊວັງອັນວິຈິດຕະການນັ້ນ ແລ້ວຖວາຍແດ່ພຣາຫມັນຜູ້ຄວນຄ່າ; ພ້ອມທັງຈັດຫາຂອງບໍລິໂພກ ແລະເຄື່ອງອຸປະໂພກຫຼາຍປະເພດຢ່າງອຸດົມ. ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງລາວ ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງແບ່ງປັນຊັບສົມບັດນັ້ນກັນເອງ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises extraordinary dāna: even the most luxurious possessions (a gold-built palace and abundant enjoyments) become ethically meaningful when offered to worthy recipients without clinging, emphasizing generosity as a pillar of dharma.
Vāyu-deva describes a donor who commissions a magnificent, gold-adorned palace and gives it to qualified brāhmaṇas along with plentiful goods; the brāhmaṇas then distribute the donated wealth among themselves according to the donor’s instruction.