Shloka 104
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“उनके यज्ञमें एक लाख दस हजार राजा सेवाकार्य करते थे। वे सभी अश्वमेधयज्ञका फल पाकर दक्षिणायनके पश्चात् आनेवाले उत्तरायणमार्गसे ब्रह्मलोकमें चले गये थे ।।
teṣāṁ yajñe eka-lakṣa-daśa-sahasrāṇi rājānaḥ sevā-kāryaṁ kurvanti sma | te sarve aśvamedha-yajña-phalaṁ prāpya dakṣiṇāyanāt paścād āgacchatā uttarāyaṇa-mārgeṇa brahma-lokaṁ gatāḥ || sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadra-taraḥ tvayā | putrāt puṇya-taraś caiva mā putram anutapyathāḥ ||
ໃນຍັດຊະພິທີຂອງພຣະອົງ ມີກະສັດໜຶ່ງແສນຫນຶ່ງໝື່ນ (110,000) ຄົນ ຮັບໃຊ້ເປັນຜູ້ອຸປະຖໍາ. ເມື່ອໄດ້ຮັບຜົນບຸນຂອງອັດສະວະເມດະແລ້ວ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ໄປສູ່ພຣະພົມໂລກ ດ້ວຍທາງເໜືອ (ອຸດຕະຣາຍະນ) ທີ່ມາຫຼັງທາງໃຕ້ (ທັກສິນາຍະນ). ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ສຣຶຍະຈະຍະ! ກະສັດອຳບະຣີສ ມີຄຸນມົງຄຸນສີ່ປະການເຫນືອກວ່າເຈົ້າ ແລະມີບຸນຍິ່ງກວ່າບຸດຂອງເຈົ້າຫຼາຍ. ຖ້າແມ່ນແຕ່ພຣະອົງຍັງບໍ່ອາດຢູ່ຄົງຊີວິດໄດ້ ຈະກ່າວຫຍັງເຖິງຄົນອື່ນ? ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໂສກເສົ້າເພາະບຸດທີ່ຈາກໄປຂອງເຈົ້າເລີຍ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and highly meritorious persons are subject to death; recognizing the inevitability of mortality, one should restrain excessive grief and return to steadiness in dharma.
Vāyu addresses King Sṛñjaya to console him for his son’s death, citing King Ambarīṣa and the vast Aśvamedha context to show that great merit and excellence do not prevent death, and thus lamentation should be moderated.