Shloka 3
Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
सगर उवाच किं श्रेय: परम॑ ब्रह्मन् कृत्वेह सुखमश्रुते । कथं न शोचेन्न क्षुभ्येदेतदिच्छामि वेदितुम्,सगरने पूछा--ब्रह्मन! इस जगत्में मनुष्य किस परम कल्याणकारी कर्मका अनुष्ठान करके सुखका भागी होता है? तथा किस उपायसे उसे शोक या क्षोभ प्राप्त नहीं होता? यह मैं जानना चाहता हूँ
Sagara uvāca: kiṁ śreyaḥ paramaṁ brahman kṛtveha sukham aśnute | kathaṁ na śocen na kṣubhyed etad icchāmi veditum ||
ສະກະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ສິ່ງໃດແມ່ນຄວາມດີສູງສຸດ? ໃນໂລກນີ້ ຄົນເຮັດກຳອັນໃດແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ? ແລະດ້ວຍວິທີໃດ ຈຶ່ງບໍ່ໂສກ ແລະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໃນໃຈ? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຮູ້.”
सगर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a classic dharma-śāstra and mokṣa inquiry: identifying the supreme good (śreyas), the right kind of action that yields true happiness, and the inner discipline by which one becomes free from grief (śoka) and mental disturbance (kṣobha).
King Sagara respectfully questions a Brahmin sage, seeking guidance on the best course of life—what to practice for genuine happiness and how to remain unshaken by sorrow and turmoil.