Shloka 37
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
संसारमें ब्रह्मविद्याके समान कोई नेत्र नहीं है, ब्रह्मविद्याके समान कोई फल नहीं है, रागके समान कोई दुःख नहीं है और त्यागके समान कोई सुख नहीं है ।।
na etādṛśaṁ brāhmaṇasyāsti vittaṁ yathaikatā samatā satyatā ca | śīle sthitir daṇḍa-nidhānam ārjavaṁ tataḥ tataś coparamaḥ kriyābhyaḥ ||
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໃນສັງສານ ບໍ່ມີຕາໃດເທົ່າກັບພຣະວິຊາພຣະພຣະມະ (Brahmavidyā), ບໍ່ມີຜົນໃດເທົ່າກັບພຣະວິຊານັ້ນ; ບໍ່ມີທຸກຂ໌ໃດເທົ່າກັບຄວາມຕິດພັນ, ແລະບໍ່ມີສຸກໃດເທົ່າກັບການສະລະ. ສໍາລັບພຣາຫມັນ ບໍ່ມີຊັບສິນໃດເທົ່າກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້: ຄວາມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະພຣະມະ, ຈິດໃຈເທົ່າທຽມ, ຍຶດຖືຄວາມຈິງ, ຕັ້ງມັ່ນໃນຄຸນຄວາມດີ, ວາງຄັນທອນ (ອະຫິງສາ), ຄວາມຊື່ສັດຕົງໄປຕົງມາ, ແລະ—ເທື່ອແລ້ວເທື່ອອີກ—ການຖອນຕົວອອກຈາກການກະທໍາທີ່ຂັບເຄື່ອນໂດຍຄວາມປາຖະໜາ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຊັບອັນສູງສຸດ ແລະທໍາອັນເປັນເອກະລັກຂອງພຣາຫມັນ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma defines the brahmin’s true ‘wealth’ not as possessions but as inner virtues: realization-oriented unity (ekatā), equanimity (samatā), truthfulness (satyatā), stable good character (śīla-sthiti), non-violence (daṇḍa-nidhānam), sincerity (ārjavam), and repeated withdrawal from desire-driven actions (uparamaḥ kriyābhyaḥ).
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues advising Yudhishthira on dharma after the war, here emphasizing the distinctive ethical and spiritual discipline expected of a brahmin.