Bhṛgu–Bharadvāja-saṃvāda: Vānaprastha-parivrājaka-ācāra, Abhaya-dharma, and Lokānāṃ Vibhāga (Śānti-parva 185)
भूमेर्गन्धगुणान् वेत्ति रसं चादभ्य: शरीरवान् । ज्योतिषा चक्षुषा रूपं स्पर्श वेत्ति च वाहिना
bhūmer gandhaguṇān vetti rasaṃ cādbhyaḥ śarīravān | jyotiṣā cakṣuṣā rūpaṃ sparśaṃ vetti ca vāhinā ||
ພາຣະດວາຊະ ກ່າວວ່າ: «ສັດຜູ້ມີກາຍ ຮູ້ຄຸນລັກສະນະແຫ່ງກິ່ນ ໂດຍອາໄສທາດດິນ; ລິ້ມລອງລົດຊາດ ໂດຍອາໄສທາດນ້ຳ; ດ້ວຍຕາອັນສະຫວ່າງ (ເກີດຈາກທາດໄຟ) ຈຶ່ງເຫັນຮູບ; ແລະໂດຍລົມ (ເປັນຫຼັກແຫ່ງການສຳຜັດ) ຈຶ່ງຮູ້ການສຳຜັດ. ດັ່ງນັ້ນ ອິນທຣີຍທັງຫຼາຍທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນທາດ ຍ່ອມເປີດເຜີຍອາຣົມຂອງຕົນຕາມສ່ວນ».
भरद्वाज उवाच
Sense-knowledge operates through an elemental basis: smell is rooted in earth, taste in water, sight in fire/light, and touch in air. The verse highlights how the embodied self experiences the world via element-linked faculties, a common Shanti Parva move toward discriminating body, senses, and deeper self.
Bharadvāja is instructing his listener in a philosophical analysis of perception, enumerating how each sensory cognition corresponds to a particular element. This supports the broader Shanti Parva discourse on understanding embodiment and cultivating discernment.