Shloka 5
Adhyāya 159 — Dāna–Dakṣiṇā, Āpaddharma Measures, and Prāyaścitta Classifications
अक्षमा ह्वीपरित्याग: श्रीनाशो धर्मसंक्षय: । अभिध्याप्रख्यता चैव सर्व लोभात् प्रवर्तते,असहनशीलता, निर्लज्जता, सम्पत्तिनाश, धर्मक्षय, चिन्ता और अपयश-ये सब लोभसे ही सम्भव होते हैं
akṣamā hrī-parityāgaḥ śrī-nāśo dharma-saṅkṣayaḥ | abhidhyā-prakhyātā caiva sarvaṁ lobhāt pravartate ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຄວາມບໍ່ອົດທົນ, ການລະທິ້ງຄວາມລະອາຍ, ຄວາມພິນາດແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີ, ແລະການເສື່ອມຖອຍຂອງທຳມະ—ພ້ອມທັງການຄິດຢາກໄດ້ຂອງຄົນອື່ນ ແລະຊື່ສຽງຊົ່ວທີ່ແຜ່ກະຈາຍ—ທັງໝົດນີ້ລ້ວນເກີດຈາກຄວາມໂລບ. ຄວາມໂລບເປັນຮາກທີ່ໃຫ້ຄວາມວຸ້ນວາຍໃນໃຈ ແລະຄວາມອັບອາຍພາຍນອກ ເຕີບໃຫຍ່ ທຳລາຍທັງນິໄສ ແລະການປະພຶດຕາມທຳມະ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Greed (lobha) is presented as a root vice that generates multiple moral and social harms—loss of forbearance, loss of modest restraint, decline of prosperity, weakening of dharma, covetous fixation, and public disgrace.
In the Śānti Parva’s instruction on righteous living, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira by diagnosing greed as the underlying cause behind several destructive traits and outcomes that corrode both personal character and social order.