Shloka 326
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
शरणं यामि यान्यस्मिन् दैवतानि वनस्पतौ । इसके बाद उसने उस वृक्षके नीचे ही रातभर रहनेका निश्चय किया। फिर हाथ जोड़ प्रणाम करके उस वनस्पतिसे कहा--“इस वृक्षपर जो-जो देवता हों, उन सबकी मैं शरण लेता हूँ
śaraṇaṃ yāmi yāny asmin daivatāni vanaspatau |
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາອາໄສ ຕໍ່ບັນດາເທວະດາທັງຫຼາຍທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້ນີ້.” ດ້ວຍມືປະນົມ ເຂົາໄດ້ກ່າວຄໍານົບນ້ອມຕໍ່ຕົ້ນໄມ້ ແລະຕັ້ງໃຈຈະຢູ່ພາຍໃຕ້ມັນຕະຫຼອດຄືນ, ມອບຕົນເອງໄວ້ໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງອໍານາດອັນສັກສິດທີ່ເຊື່ອວ່າສະຖິດຢູ່ໃນນັ້ນ—ເປັນການກະທໍາທີ່ສະທ້ອນຄວາມຖ່ອມຕົນ ຄວາມເຊື່ອມັ່ນ ແລະຈັນຍາບັນທີ່ເຄົາລົບທໍາມະຊາດເປັນພາຫະນະແຫ່ງທິບພະພາບ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse models śaraṇāgati (seeking refuge) and respectful devotion: one should approach the sacred with humility, recognizing that divinity may be present even in natural forms like a tree, and act with reverence rather than entitlement.
A person (as framed by Bhīṣma’s narration) decides to stay the night beneath a tree and, before doing so, offers salutations and declares refuge in all deities believed to reside in that tree, seeking protection and blessing.