Shloka 21
कपोत-लुब्धकसंवादः — Hunter’s Remorse and Renunciatory Resolve
आगतागमया बुद्धया वचनेन प्रशस्यते । अज्ञानाऊज्ञानहेतुत्वाद् वचनं साधु मन््यते
āgatāgamayā buddhyā vacanena praśasyate | ajñānāj jñāna-hetutvād vacanaṃ sādhu manyate ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຄໍາເວົ້າຈະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ ເມື່ອກ່າວດ້ວຍປັນຍາທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງປະເພນີທີ່ຮັບສືບມາ ແລະຄໍາສອນອັນມີອໍານາດ. ເນື່ອງຈາກມັນເປັນເຫດໃຫ້ອະວິຊາກາຍເປັນຄວາມຮູ້ ຄໍາເວົ້ານັ້ນຈຶ່ງຖືກເຫັນວ່າດີ. ສິ່ງທີ່ວີດະ ແລະຄໍາພີຊາສະຕຣະຮັບຮອງ ແລະຖືກອະທິບາຍດ້ວຍເຫດຜົນ ນັ້ນແຫຼະທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຸນຄ່າຂອງຄໍາພີຝັງໃນໃຈຜູ້ຄົນ. ແຕ່ຄົນອື່ນບາງພວກກັບຖືວ່າ ຕັກກະລ້ວນໆເປັນວິທີສູງສຸດໃນການຮູ້ສິ່ງທີ່ບໍ່ຮູ້—ນັ້ນແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດເທົ່ານັ້ນ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sound teaching should unite scriptural/traditional authority (āgama) with disciplined reasoning (buddhi). Speech that helps transform ignorance into knowledge is ‘good’; treating logic alone as supreme while ignoring śāstra is presented as misguided.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and right understanding. Here he explains how authoritative knowledge is validated: statements rooted in Veda/śāstra and supported by reason are what people accept and what makes scripture effective.