Shloka 193
Satya–Anṛta Viveka (Discrimination between Truth and Falsehood) | सत्य–अनृत विवेकः
अर्थस्य रक्षणार्थाय परेषां धर्मकारणात् | परंतु प्राण-संकटके समय, विवाहके अवसरपर, दूसरेके धनकी रक्षाके लिये तथा धर्मकी रक्षाके लिये असत्य बोला जा सकता है
arthasya rakṣaṇārthāya pareṣāṃ dharma-kāraṇāt | parantu prāṇa-saṅkaṭake samaye vivāha-ke avasarapar dvitīyasya dhanasya rakṣā-kṛte tathā dharmasya rakṣā-kṛte asatyaṃ vaktuṃ śakyate |
ພີສະມະສອນວ່າ ຄວາມສັດຈິງເປັນໜ້າທີ່ຫຼັກ ແຕ່ທຳມະກໍຮັບຮູ້ຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ຫາຍາກແລະຖືກຈຳກັດ. ເມື່ອຈຳເປັນຕ້ອງປົກປ້ອງຊັບສິນເພື່ອເປົ້າໝາຍອັນຊອບທຳ, ເມື່ອສະຫວັດດີພາບຂອງຜູ້ອື່ນທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງທຳມະກຳລັງຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ, ແລະໂດຍສະເພາະໃນຍາມຄັບຂັນເຖິງຊີວິດ, ໃນໂອກາດແຕ່ງງານ, ຫຼືເມື່ອປົກປ້ອງຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ ແລະຄວາມບໍລິສຸດຂອງທຳມະເອງ, ການເວົ້າບໍ່ຈິງອາດຖືກອະນຸຍາດ. ຈຸດຫມາຍທາງຈິດທຳບໍ່ແມ່ນໃຫ້ສິດຫຼອກລວງ, ແຕ່ເປັນການອະນຸຍາດຢ່າງແຄບໆ ເມື່ອການຮັກສາຊີວິດແລະທຳມະມີນ້ຳໜັກເຫນືອກວ່າຄວາມຈິງຕາມຕົວອັກສອນ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Truth is a major dharma, but dharma is also contextual: in exceptional situations—especially to protect life, preserve another’s rightful property, or safeguard dharma itself—speaking an untruth may be allowed. The permission is narrow and purpose-bound, not a general approval of deception.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma, Bhishma is advising Yudhishthira on ethical decision-making. He explains how competing duties can arise and how, in rare cases, the higher aim of protecting life and dharma can override strict literal truth-telling.