Shloka 11
Duryodhana-vadha-pratikriyā: Harṣa, Nindā, and Kṛṣṇa’s Nīti-vyākhyā (Śalya-parva 60)
(भ्रातृभि: सहितो भीम: सार्जुनैरस्त्रकोविदै: । न विव्यथे महाराज दृष्टवा हलधरं बली ।।
sañjaya uvāca |
bhrātṛbhiḥ sahito bhīmaḥ sārjunair astrakovidaiḥ |
na vivyathe mahārāja dṛṣṭvā haladharaṃ balī ||
tam utpatantaṃ jagrāha keśavo vinayānvitaḥ |
bāhubhyāṃ pīnavṛttābhyāṃ prayatnād u balavaddhalī ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ພີມະຜູ້ແຂງແກ່ງ ຢືນຢູ່ກັບພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ແລະອາຣຊຸນ—ຜູ້ຊຳນານອາວຸດ—ກໍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ເມື່ອເຫັນຮະລະທະຣະ (ບະລາຣາມ) ຜູ້ມີພະລັງ. ແລ້ວເມື່ອບະລາຣາມພຸ່ງຂຶ້ນເພື່ອຈະຈົມຕີ, ກະເສວະ (ກຣິດສະນະ) ຜູ້ສຸພາບແລະສະຫງົບ ໄດ້ອອກແຮງຢ່າງຫນັກ ຈັບຍຶດພຣະອົງໄວ້ດ້ວຍແຂນອັນໜາແລະກົມຂອງຕົນ ເພື່ອຫ້າມຜູ້ຖືຄັນໄຖອັນແຂງແກ່ງ ບໍ່ໃຫ້ຄວາມຮຸນແຮງລຸກລາມໃນຫມູ່ຍາດພີ່ນ້ອງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, dharma includes restraint: Krishna’s respectful yet firm intervention models ethical leadership—preventing anger from widening violence among relatives and allies.
Balarama (Haladhara) rushes to attack; Bhima, supported by his brothers and Arjuna, remains unshaken. Krishna (Keshava) then physically restrains Balarama with effort, acting with humility to avert further conflict.