Shloka 12
ऋषिदृष्टेन विधिना समा बह्दी: समाहित: । भारत! संन्यासीके रूपमें वहाँ आये हुए महामुनि जैगीषव्यको देखकर देवल उनके प्रति अत्यन्त गौरव और महान् प्रेम प्रकट करते तथा यथाशक्ति शास्त्रीय विधिसे एकाग्रचित्त हो उनका पूजन (आदर-सत्कार) किया करते थे। बहुत वर्षोतक उन्होंने ऐसा ही किया ।। कदाचित् तस्य नृपते देवलस्य महात्मन:
ṛṣidṛṣṭena vidhinā samā bahvīḥ samāhitaḥ | bhārata! saṃnyāsike rūpeṇa tatra āgatam mahāmuniṃ jaigīṣavyaṃ dṛṣṭvā devalaḥ tasya prati atyantaṃ gauravaṃ mahān prema ca prakāśayan yathāśakti śāstrīya-vidhinā ekāgracitto bhūtvā tasya pūjanaṃ (ādara-satkāraṃ) karoti sma | bahūn varṣān tādṛśam eva cakāra || kadācit tasya nṛpate devalasya mahātmanaḥ
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍການປະຕິບັດຕາມພິທີທີ່ບັນດາລຶສີເຄີຍເຫັນແລະກຳນົດໄວ້, ເທວະລະຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງ—ໂອ ພາຣະຕະ—ເມື່ອເຫັນມະຫາມຸນິ ໄຈກີສະວະຍະ ຜູ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນໃນຮູບຂອງສັນຍາສີ, ກໍສະແດງຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ ແລະຄວາມຮັກອັນເລິກຊຶ້ງຕໍ່ທ່ານ. ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ, ດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈ້ອງ ແລະຕາມວິທີໃນຄຳພີ, ລາວໄດ້ບູຊາແລະຕ້ອນຮັບດ້ວຍກຽດ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີ ລາວກໍເຮັດຢ່າງນີ້ຢູ່ເທື່ອ. ແລ້ວໃນຄັ້ງໜຶ່ງ, ໃນກໍລະນີຂອງເທວະລະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ, ໂອ ພຣະມະຫາລາຊາ…
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharma is shown through sustained, disciplined reverence: honoring the worthy (especially sages and renunciants) with focused mind, affection, and scripturally guided conduct, consistently over time and within one’s means.
Vaiśampāyana describes how Devala repeatedly and for many years welcomed and worshiped the great sage Jaigīṣavya, who appeared in the form of a renunciant; the verse then signals a forthcoming turning point with “on one occasion…”