Shloka 2
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
ततो हिमवता दत्ते मणिप्रवरशोभिते । दिव्यरत्नाचिते पुण्ये निषण्णं परमासने
tato himavatā datte maṇipravaraśobhite | divyaratnācite puṇye niṣaṇṇaṃ paramāsane ||
ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ອາສນະອັນສູງສຸດທີ່ພູຫິມະວັນມອບໃຫ້—ງາມສະຫງ່າດ້ວຍມະນີຊັ້ນດີ ແລະປະດັບດ້ວຍອັນມະນີທິບ ນັບເປັນມົງຄຸນ—ພຣະອົງກໍໄດ້ນັ່ງລົງເທິງບັນລັງອັນສູງສຸດນັ້ນ. ການບັນຍາຍນີ້ຍົກຍ້ອງສະຫງ່າລາສີແຫ່ງລາຊະອຳນາດ ແລະຄວາມຊອບທຳອັນສັກສິດ ແມ່ນແມ່ນຢູ່ທ່າມກາງສົງຄາມອັນມືດມົນ; ຊີ້ວ່າອຳນາດຄວນຖືກໃຊ້ຈາກຖານທີ່ຜ່ານການອະພິເສກ ແລະມີລຳດັບ ບໍ່ແມ່ນຈາກກຳລັງລ້ວນໆ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that legitimate rule and decisive action should rest on an auspicious, consecrated foundation—symbolized by the sacred, jewel-adorned throne—rather than on raw violence alone, even in wartime.
Vaiśaṃpāyana describes someone taking his seat upon a supreme throne said to be bestowed by Himavat, richly decorated with gems and divine jewels, marking a formal, elevated moment in the unfolding events.