अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
यत्र यातान्न वो हन्यु: पाण्डवा: कि सृतेन व: । “वीरो! मैं भूतलपर और पर्वतोंमें भी कोई ऐसा स्थान नहीं देखता, जहाँ चले जानेपर तुमलोगोंको पाण्डव मार न सकें; फिर तुम्हारे भागनेसे क्या लाभ है?
yatra yātān na vo hanyuḥ pāṇḍavāḥ kiṃ sṛtena vaḥ |
ສັນຊະຍາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ວິລະຊົນ! ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນບ່ອນໃດເລີຍ—ທັງໃນແຜ່ນດິນ ແລະໃນພູເຂົາ—ທີ່ຖ້າພວກເຈົ້າໄປແລ້ວ ປານດະວະ (Pāṇḍava) ຈະບໍ່ສາມາດຟັນລົງໄດ້. ແລ້ວການຫນີຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ?”
संजय उवाच
Flight is portrayed as futile when danger is inescapable; the implied ethic is to face one’s duty and consequences with steadiness rather than seek safety through panic-driven retreat.
Sañjaya addresses warriors on the Kaurava side, warning that there is no safe refuge—on land or in the mountains—where the Pāṇḍavas cannot reach and kill them, so running away offers no real advantage.