अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
भीममभ्यद्रवन् संख्ये पतजड़ा इव पावकम् । उस समय अपने प्राणों और बन्धु-बान्धवोंका मोह छोड़कर रोष और आवेशमें भरे हुए पैदल सैनिक युद्धस्थलमें भीमसेनकी ओर उसी प्रकार दौड़े, जैसे पतंग चलती हुई अतापर टूट पड़ते हैं
bhīmam abhyadravan saṅkhye pataṅgā iva pāvakam |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໃນກາງສົງຄາມ ພວກເຂົາພາກັນພຸ່ງເຂົ້າຫາບີມະ ດັ່ງແມງກະພື້ງກາງຄືນທີ່ພຸ່ງເຂົ້າໄປໃນໄຟລຸກ. ເມື່ອນັ້ນ ທະຫານຍ່າງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມຄືກຄື້ນ ໄດ້ລະທິ້ງຄວາມຫ່ວງຊີວິດ ແລະຄວາມຜູກພັນຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລ້ວກໍ່ພຸ່ງເຂົ້າຫາບີມະເສນ ດັ່ງແມງປີກບາງທີ່ຕົກລົງໃສ່ໄຟຮ້ອນ.
संजय उवाच
The verse warns of the self-destructive power of uncontrolled anger and battlefield frenzy: like moths rushing into fire, warriors can abandon discernment, life, and even familial bonds, turning courage into reckless ruin.
Sañjaya describes foot-soldiers in the battle charging directly at Bhīma with intense rage, comparing their headlong assault to moths plunging into a flame.