धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — दुर्योधनस्य ह्रदप्रवेशः
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue: Duryodhana’s Entry into the Lake
साश्रुकण्ठो विनि:श्वस्य क्षत्तुर्वाक्यमनुस्मरन् । चिन्तयित्वा मुहूर्त स बाष्पपूर्णेक्षण: श्वसन्
sāśrukaṇṭho viniḥśvasya kṣattur vākyam anusmaran | cintayitvā muhūrtaṃ sa bāṣpapūrṇekṣaṇaḥ śvasan, bhārata |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຄໍຂອງລາວອຸດຕັນດ້ວຍນ້ຳຕາ ແລະລາວຖອນຫາຍໃຈເລິກໆ ພ້ອມລະລຶກຄຳຂອງວິດູຣະ. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍຕາເຕັມນ້ຳຕາ ແລະຫາຍໃຈຫນັກ ລາວຈົມຢູ່ໃນຄວາມຄິດຢູ່ຊົ່ວຄາວ—ໂອ ພາຣະຕະ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນນ້ຳໜັກທາງທຳຂອງຄຳແນະນຳອັນສະຫລາດທີ່ເຄີຍຖືກເມີນໃນຍາມຫຍິ່ງຜະຍອງ; ເມື່ອຜົນກຳສຸກງອມ ຄວາມເສຍໃຈກໍກັບຄືນມາ.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical force of wise counsel: when advice grounded in dharma is neglected, it returns later as painful remembrance. Grief becomes a mirror that reveals responsibility and the moral cost of one’s choices.
Sañjaya describes a figure overwhelmed by sorrow—throat choked, eyes full of tears—who sighs deeply and recalls Vidura’s earlier words, then sits absorbed in anxious reflection for a time.