Shloka 25
Śālva’s Elephant Assault and the Counterstroke (शाल्वस्य नागारूढाभ्यवहारः)
“आज संग्राममें सुबलपुत्र वीर शकुनि तथा दूसरे समस्त प्रमुख वीरोंके मारे जानेपर उन्हें शत्रुके लिये अत्यन्त दुःसह माद्रीकुमार नकुल-सहदेवकी शक्तिका भी ज्ञान हो जायगा ।।
ājā saṅgrāme subalaputra-vīraḥ śakuniḥ tathā dvitīyāḥ sarve pramukhā vīrāḥ hatāḥ; tataḥ teṣāṃ śatrave 'tyanta-duḥsahā mādryāḥ kumārayor nakula-sahadevayoḥ śaktyā api jñānaṃ bhaviṣyati. kathaṃ jayo na teṣāṃ syād yeṣāṃ yoddhā dhanañjayaḥ, sātyakiḥ bhīmasenaś ca, dhṛṣṭadyumnaś ca pārṣataḥ.
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໃນສົງຄາມວັນນີ້ ເມື່ອ ຊະກຸນິ ວີລະບຸລຸດ ລູກຂອງ ສຸບາລະ ແລະ ນັກຮົບຊັ້ນເລີດອື່ນໆ ຖືກສັງຫານ ສັດຕູກໍຈະໄດ້ຮູ້ຈັກພະລັງອັນຕ້ານທານບໍ່ໄດ້ຂອງລູກຊາຍທັງສອງຂອງ ມາດຣີ ຄື ນະກຸລະ ແລະ ສະຫະເທວະ. ຊັຍຊະນະຈະບໍ່ເປັນຂອງພວກເຂົາໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອຜູ້ຮົບຂອງພວກເຂົາມີ ທະນັນຊະຍະ (ອາຣຊຸນ), ສາຕະຍະກິ, ພີມເສນ ແລະ ທຣິສຕະຍຸມນະ ລູກຂອງ ປຣິສະຕະ?»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames victory as a near-certainty when a side possesses superior, disciplined champions and moral momentum; it also highlights how recognition of overlooked strength (Nakula–Sahadeva) can shift an enemy’s assessment and morale.
Sañjaya, reporting the war to Dhṛtarāṣṭra, anticipates that after key Kaurava leaders like Śakuni fall, the enemy will be forced to acknowledge the formidable power of Nakula and Sahadeva; he then rhetorically asserts that a force led by Arjuna, Sātyaki, Bhīma, and Dhṛṣṭadyumna is bound to prevail.