Shloka 36
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
न जहुः: पार्थमासाद्य ताड्यमाना: शितै: शरै: । महाराज! भरतश्रेष्ठ! तत्पश्चात् अर्जुनने पुन उन सबको अपने बाणोंकी वर्षसि आच्छादित कर दिया। अर्जुनके पैने बाणोंकी मार खाकर उन बाणोंसे कण्टकयुक्त होकर भी आपके सैनिक अर्जुनको छोड़ न सके
na jahur pārtham āsādya tāḍyamānāḥ śitaiḥ śaraiḥ | mahārāja bharataśreṣṭha tatpaścād arjunena punaḥ | nākampata tadā drauṇiḥ pauruṣe sve vyavasthitaḥ | surathaṃ ca tato rājan bhāradvājo mahāratham ||
ສັນຈະຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພັນບາຣະຕະ—ເມື່ອພວກທະຫານຂອງພຣະອົງເຂົ້າປະຊິດພາຣຖະ ແລະຖືກລູກສອນຄົມຂອງອາຣຊຸນຕີຢ່າງໜັກ ພວກເຂົາກໍບໍ່ລະທິ້ງລາວ. ແລ້ວດຣາວນິ (ອັສວັດຖາມາ) ຜູ້ຕັ້ງມັ້ນໃນພະລັງຊາຍຂອງຕົນ ກໍບໍ່ສັ່ນໄຫວ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ ບຸດຂອງພາຣັດວາຊະ (ບຸດຂອງດໂຣນ) ນັກຮົບລົດສົງຄາມຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຖືກກົດດັນໃນການຕໍ່ສູ້ອີກ….”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights kṣatriya ideals in war: endurance under attack and steadfastness in one’s resolve. Even when wounded or pressured, a warrior is portrayed as holding firm to courage and duty rather than yielding to fear.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Kaurava troops, though struck by Arjuna’s sharp arrows after engaging him closely, do not withdraw from him; and Aśvatthāmā (Drauṇi), relying on his own valor, remains unshaken as the battle continues.