Shloka 3
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
तब अर्जुनने समरभूमिमें तीन बाणोंसे अश्वत्थामाको और दो-दो बाणोंसे अन्य महाधनुर्धरोंको बींध डाला ।। भूयश्वचैव महाराज शरवर्षैरवाकिरत् | शरकण्टकितास्ते तु तावका भरतर्षभ
bhūyaś caiva mahārāja śaravarṣair avākirat | śara-kaṇṭakitās te tu tāvakā bharatarṣabha ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ແລ້ວອີກຄັ້ງ ໂອ້ ພະຣາຊາ, ລາວໄດ້ສາດລູກສອນເປັນຝົນຫນາແນ່ນ ປົກຄຸມພວກເຂົາ. ທະຫານຂອງພະອົງ, ໂອ້ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ຍິ່ງໃນວົງສາບາຣະຕະ, ຖືກລູກສອນປັກເຕັມກາຍ ຈົນຄ້າຍມີໜາມສອນຊູງ—ຖືກທະລຸ ແລະສັ່ນໄຫວ—ສະທ້ອນວ່າ ໃນຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງຂອງສົງຄາມ ຄວາມກ້າຫານແລະຄວາມໝັ້ນໃຈຜັກດັນມະນຸດໃຫ້ກໍ່ຄວາມຮຸນແຮງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ແມ່ນແຕ່ນ້ຳໜັກທາງທຳມະຂອງການທຳລາຍກໍຍິ່ງສະສົມຂຶ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the relentless momentum of war: martial excellence can become a force of unchecked escalation. It implicitly invites reflection on kṣatriya duty versus the accumulating ethical cost of widespread harm.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the opposing warrior again unleashes a dense volley of arrows, leaving the Kaurava fighters ‘bristling’ with shafts—an image of their being overwhelmed on the battlefield.