Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
मद्रराज: सुसंक्रुद्धों गृहीत्वा धनुरुत्तमम् । अभ्यद्रवत संग्रामे पाण्डवानाततायिन:,मद्रराज शल्यने अत्यन्त क्रोधमें भरकर उत्तम धनुष हाथमें ले संग्राममें अपने वधके लिये उद्यत हुए पाण्डवोंपर वेगपूर्वक धावा किया इति श्रीमहा भारते शल्यपर्वणि भीमसेनशल्ययुद्धे एकादशो<थध्याय:
madrarājaḥ susaṁkruddho gṛhītvā dhanur uttamam | abhyadravat saṅgrāme pāṇḍavān ātatāyinaḥ ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ກະສັດແຫ່ງມັດຣະ ຊາລະຍະ ໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ ຈັບຄັນທະນູອັນຍອດຢ່າງແນ່ນຫນາ ແລ້ວພຸ່ງເຂົ້າໃນສະໜາມຮົບ ບຸກໃສ່ພວກປານດະວະ ຜູ້ຢືນພ້ອມຈະປະຫານພຣະອົງ.
संजय उवाच
The verse highlights how krodha (anger) intensifies warfare and clouds moral perception—opponents are framed as ‘ātatāyins’ (deadly assailants), which can harden resolve and justify escalation. It reflects the Mahābhārata’s recurring ethical tension: duty in battle may be invoked, yet anger remains a dangerous driver that deepens destruction.
Sañjaya reports that Shalya, king of Madra, becomes fiercely angry, takes up his finest bow, and charges at the Pāṇḍavas on the battlefield—portraying a decisive, aggressive advance in the Shalya Parva war episode.