Shloka 15
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
स प्रविश्य पुरी सूतो भुजावुच्छित्य दु:खित: । वेपमानस्ततो राज्ञ: प्रविवेश निकेतनम्,पुरीमें प्रवेश करके दोनों बाँहें ऊपर उठाकर दुःखमग्न हो काँपते हुए संजय राजभवनके भीतर गये
sa praviśya purī sūto bhujāv ucchitya duḥkhitaḥ | vepamānas tato rājñaḥ praviveśa niketanam ||
ເມື່ອເຂົ້າສູ່ນະຄອນແລ້ວ ສັນຈະຍະ ຜູ້ຂັບລົດສົງຄາມ ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ໄດ້ຍົກແຂນທັງສອງຂຶ້ນສູງ; ແລ້ວກໍສັ່ນເທືອນ ເຂົ້າໄປໃນພະຣາຊວັງ. ທ່າທາງນັ້ນ ແລະການສັ່ນຂອງຮ່າງກາຍ ບອກເຖິງນ້ຳໜັກທາງທຳມະຂອງຄວາມພິນາດທີ່ເຂົາກຳລັງຈະລາຍງານ—ເມື່ອຄວາມພັງທະລາຍຂອງສົງຄາມກົດທັບທັງພະຣາຊາແລະຜູ້ນຳຂ່າວ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of war’s outcomes: even before words are spoken, the messenger’s grief and trembling embody the burden of truth and the human cost that rulers must face when conflict is pursued.
After entering the capital, the charioteer-messenger (contextually Sañjaya) raises his arms in distress and, trembling with sorrow, proceeds into the king’s residence to deliver grave news from the battlefield.