Shloka 6
अध्याय १ — न्यग्रोधवनोपवेशनम् तथा द्रौणिनिश्चयः
Night at the Banyan and Drauṇi’s Resolve
नामृष्यन्त महेष्वासा: क्रोधामर्षवशं गता: । राज्ञो वधेन संतप्ता मुहूर्त समवस्थिता:
nāmṛṣyanta maheṣvāsāḥ krodhāmarṣavaśaṁ gatāḥ | rājño vadheṇa santaptā muhūrtaṁ samavasthitāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ທົນບໍ່ໄດ້ອີກແລ້ວ, ນັກທະນູຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ—ຖືກຄວາມໂກດແລະຄວາມພູມໃຈທີ່ຖືກຫັກຫຼົ້ມຄອບງຳ—ຢືນນິ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງງຽບໆ ເປັນເວລາຫນຶ່ງມູຫູຣຕະ, ເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຈາກການຖືກສັງຫານຂອງພະຣາຊາຂອງເຂົາ. ການຢຸດນິ່ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມສະຫງົບອົດກັ້ນ, ແຕ່ເປັນຊ່ວງເວລາຕຶງຕັນທີ່ຄວາມໂກດແລະຄວາມອັບອາຍກຳລັງຮວບຮວມແຮງ ຫຼັງການສິ້ນພະຊົນຂອງດຸຣຍໂອທະນະ, ປູທາງໃຫ້ຄວາມມືດດຳຂອງການແກ້ແຄ້ນທີ່ຈະຕາມມາ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) and amarṣa (humiliated pride) can seize even heroic figures, turning grief into a combustible motive for retaliation. It implicitly warns that when sorrow is ruled by ego and rage, it becomes a seedbed for ethically disastrous action.
After their king is slain, the remaining great archers are unable to bear the situation. Overcome by anger and resentment, they stand silently for a muhurta, inwardly burning—an ominous pause that precedes the night-time events of the Sauptika Parva.