अध्याय १ — न्यग्रोधवनोपवेशनम् तथा द्रौणिनिश्चयः
Night at the Banyan and Drauṇi’s Resolve
ते मुहूर्तात् ततो गत्वा श्रान्तवाहा: पिपासिता:
te muhūrtāt tato gatvā śrāntavāhāḥ pipāsitāḥ
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກເຄື່ອນອອກຈາກບ່ອນນັ້ນໄປໄດ້ບໍ່ໄກ, ນັກທະນູຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ—ຖືກຄວາມໂກດແລະຄວາມພູມໃຈທີ່ຖືກຫັກຫຼົ້ມຄອບງຳ—ຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມຫິວນ້ຳ, ແລະພາຫະນະຂອງເຂົາກໍເມື່ອຍລ້າ. ສະພາບນັ້ນກາຍເປັນສິ່ງທີ່ທົນບໍ່ໄດ້. ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຈາກການສິ້ນພະຊົນຂອງພະຣາຊາດຸຣຍໂອທະນະກະທົບ, ເຂົາຢືນນິ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງງຽບໆ ເປັນເວລາຫນຶ່ງມູຫູຣຕະ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກແລະຄວາມຄັບແຄ້ນ.
संजय उवाच
The verse highlights how unchecked anger and wounded pride, when combined with grief, can overwhelm even mighty warriors—reducing them to physical and mental exhaustion. It foreshadows ethically fraught choices that arise when sorrow turns into resentment.
After leaving the battlefield area briefly, the surviving warriors (in this context, the principal Kaurava remnants) become thirsty and their horses tire. They are devastated by Duryodhana’s death and stand silently for a muhūrta, simmering with anger and humiliation.