Dhṛtarāṣṭra–Duryodhana Saṃvāda on Restraint and Rājānīti
Chapter 50
तत् प्राप्तोड्सि महाबाहो कस्माच्छोचसि पुत्रक । स्फीतं राष्ट्र महाबाहो पितृपैतामहं महत्
tat prāpto ’si mahābāho kasmāc chocasī putraka | sphītaṃ rāṣṭraṃ mahābāho pitṛpaitāmahaṃ mahat ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ, ລູກເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຕຳແໜ່ງນັ້ນແລ້ວ; ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໂສກເສົ້າ? ອານາຈັກອັນໃຫຍ່ນີ້ ທີ່ສືບທອດມາຈາກພໍ່ແລະປູ່ບັນພະບຸລຸດ ເປັນອຸດົມສົມບູນ ແລະຮຸ່ງເຮືອງ. ເມື່ອເຈົ້າມີອາຫານແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນດີເລີດ—ສິ່ງທີ່ຄົນອື່ນຍາກຈະໄດ້—ແລ້ວ ເຫດໃດຈຶ່ງຍັງຫຼືອຄວາມໂສກ?»
वैशम्पायन उवाच
The verse challenges grief in the presence of fulfilled worldly duties and prosperity, implying that lamentation should be examined against one’s actual circumstances—especially when one holds rightful status, resources, and an inherited responsibility to sustain a flourishing realm.
Vaiśampāyana narrates a speech addressed to a princely figure called “mahābāho,” questioning why he mourns despite having attained his position and enjoying the prosperity of a great ancestral kingdom.