Shloka 27
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຄົນນັ້ນແຫຼະ ຈະຖືກຂ້າໂດຍຂ້າ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ»។ ຖ້ອຍຄໍານີ້ເປັນການທ້າທາຍຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ ທີ່ຜູກພັນກັບເກຍດສັກສີ ແລະ ການຕອບແທນ: ຜູ້ໃດທົນບໍ່ໄດ້ຕໍ່ການບູຊາທີ່ປະກາດໄວ້ ແລະ ຕອບກັບດ້ວຍຄວາມປະສົງຮ້າຍ ກໍຖືກປະກາດວ່າສົມຄວນຖືກຂ້າ, ເຮັດໃຫ້ການໂຕ້ຖຽງເລື່ອງສັດທາ ແລະ ສະຖານະ ກາຍເປັນການຂູ່ຂວັນດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງຢ່າງແຈ້ງຊັດ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how certainty in violent intent—expressed as unquestionable resolve—can escalate social and devotional disputes into lethal conflict, revealing the ethical danger of pride and retaliatory honor-codes.
The narrator Vaiśampāyana reports a speaker’s declaration that a particular opponent is definitively “to be slain by me,” functioning as a formalized threat or challenge within the courtly setting of the Sabha Parva.