Shloka 15
सभा पर्व, अध्याय ३७ — युधिष्ठिरस्य भीष्मोपदेशः
Yudhiṣṭhira’s Consultation and Bhīṣma’s Counsel in the Assembly
अयं च सर्वराज्ञां वै बलश्लाघी महाबल: । जामदग्न्यस्य दयित: शिष्यो विप्रस्थ भारत,भारत! ये जो अपने बलके द्वारा सब राजाओंसे होड़ लेते हैं, विप्रवर परशुरामजीके प्रिय शिष्य हैं तथा जिन्होंने अपने बलका भरोसा करके युद्धमें अनेक राजाओंको परास्त किया है, उन महाबली कर्णको छोड़कर तुमने कृष्णकी आराधना कैसे की?
ayaṁ ca sarvarājñāṁ vai balaślāghī mahābalaḥ | jāmadagnyasya dayitaḥ śiṣyo viprastha bhārata ||
«ແລະນີ້ກໍມີກັນນະ—ຜູ້ມີກຳລັງມະຫາສານ, ອວດອ້າງພະລັງ, ແລະທ້າທາຍບັນດາກະສັດທັງປວງ; ເປັນສິດທິສາວົກທີ່ອາຈານບຸດແຫ່ງຈາມະດັກນີ (ພຣະປາຣະຊຸຣາມ) ຮັກໃຄ່. ໂອ ພາຣະຕະ! ເຈົ້າຈະຂ້າມຜູ້ກ້າຜູ້ນີ້—ຜູ້ເຄີຍປະຫານກະສັດຫຼາຍອົງໃນສົງຄາມໂດຍອາໄສກຳລັງຕົນ—ແລ້ວໄປບູຊາພຣະກຣິດສະນາໄດ້ແນວໃດ?»
शिशुपाल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a clash of value-systems: Śiśupāla measures worth by martial power and worldly prestige, questioning why Kṛṣṇa is honored over a famed warrior like Karṇa. Ethically, it frames the tension between devotion/recognition of inner greatness and the outward metrics of strength and conquest.
During the royal assembly connected with Yudhiṣṭhira’s Rājasūya, Śiśupāla attacks the decision to honor Kṛṣṇa. He points to Karṇa—renowned for defeating kings and known as Paraśurāma’s dear disciple—as a supposedly more fitting recipient of honor, using this comparison to provoke and delegitimize Kṛṣṇa’s preeminence.