Shloka 5
Kṛṣṇasya Khāṇḍavaprasthāt Dvārakā-prayāṇaḥ | Krishna’s Departure for Dvārakā
अर्थ्य तथ्यं हितं वाक््यं लघु युक्तमनुत्तरम् । उवाच भगवान् भद्रां सुभद्रां भद्रभाषिणीम्,भगवानने मंगलमय वचन बोलनेवाली कल्याणमयी सुभद्रासे बहुत थोड़े, सत्य, प्रयोजनपूर्ण, हितकारी, युक्तियुक्त एवं अकाट्य वचनोंद्वारा अपने जानेकी आवश्यकता बतायी (और उसे ढाढ़स बँधाया)
arthyaṃ tathyaṃ hitaṃ vākyaṃ laghu yuktam anuttaram | uvāca bhagavān bhadrāṃ subhadrāṃ bhadrabhāṣiṇīm ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບ ສຸພັດຣາ ຜູ້ມີວາຈາມົງຄຸນ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳສັ້ນແຕ່ຫນັກແນ່ນ—ເປັນຄວາມຈິງ ມີເປົ້າໝາຍ ເປັນປະໂຫຍດ ເກື້ອກູນ ມີເຫດຜົນ ແລະບໍ່ອາດໂຕ້ຖຽງໄດ້. ດ້ວຍຄຳຊີ້ນຳນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ບອກເຖິງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຈາກໄປ ແລະປອບໃຈໃຫ້ນາງສະຫງົບ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse praises ideal speech: it should be truthful (tathya), beneficial (hita), purposeful (arthya), concise (laghu), rational and fitting (yukta), and so sound that it cannot be reasonably overturned (anuttara). Such speech both communicates necessity and supports the listener emotionally.
Vaiśampāyana narrates that a revered figure speaks to Subhadrā. He explains the need to depart and reassures her, doing so with carefully chosen, ethically exemplary words.