Shloka 58
ततो धनुज्यातलबाणनि:स्वनै: प्रसहा[ कृत्वा च रिपून् हतप्रभान् । संछादयित्वा तु कुरून् शरोत्तमै: कपिध्वज: पक्षिवरध्वजश्ष
tato dhanujyātala-bāṇa-niḥsvanaiḥ prasahya kṛtvā ca ripūn hata-prabhān | saṃchādayitvā tu kurūn śarottamaiḥ kapidhvajaḥ pakṣivara-dhvajaś ca ||
ຕໍ່ມາ ດ້ວຍສຽງກັງວານດັ່ງຟ້າຮ້ອງຂອງສາຍຄັນທະນູ, ສຽງຕົບຄັນທະນູ ແລະ ສຽງລູກສອນ, ພວກເຂົາບີບຄັ້ນຂ້າສຶກດ້ວຍກຳລັງ ຈົນລົດລົງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ແລ້ວໂດຍການຫວ່ານລູກສອນອັນປະເສີດປົກຄຸມກອງຄຸຣຸ, ທັງວິລະຊົນຜູ້ມີທຸງລິງ ແລະ ວິລະຊົນຜູ້ມີທຸງນົກ ໄດ້ປົກຄຸມສະໜາມຮົບ ກົດດັນການຕໍ່ສູ້ດ້ວຍໃຈຮົບອັນບໍ່ຖອຍ.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the kṣatriya ethic of steadfastness and skill in battle: decisive action, disciplined force, and unwavering engagement in one’s appointed duty, even amid overwhelming violence.
Śalya describes the clash intensifying: Arjuna (monkey-bannered) and Karna (bird-bannered) unleash powerful volleys, the roar of bows and arrows filling the field as the Kuru forces are blanketed by superior missiles.