Shloka 56
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तायुभौ महेन्द्रवीर्यपप्रतिमानपौरुषौ । सुवर्णमुक्तामणिवज्विद्रुमै- रलंकृतावप्रतिमेन रंहसा
mahendrāvāha-pratimena tāv ubhau mahendra-vīrya-pratimānapauruṣau | suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-vidrumair alaṅkṛtāv apratimena raṁhasā ||
ຊາລະຍະ ກ່າວວ່າ: «ທັງສອງ—ພຣະກຣິດສະນະ ແລະ ອາຣະຈຸນ—ໄດ້ຂຶ້ນນັ່ງລົດສົງຄາມທີ່ປຽບໄດ້ກັບລົດຂອງພຣະອິນທຣາ. ດ້ວຍພະລັງ ແລະ ວິລະກຳຊາຍ ພວກເຂົາສະເໝີພຣະອິນທຣາ; ແລະດ້ວຍຄວາມໄວອັນຫາຜູ້ທຽບບໍ່ໄດ້ ພວກເຂົາສ່ອງປະກາຍ ປະດັບດ້ວຍຄຳ, ໄຂ່ມຸກ, ແກ້ວມະນີ, ເພັດ ແລະ ປະກາລັງ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ຫວາດຫວັນ ແລະ ສົດສະໃສ ພວກເຂົາປາກົດໃນສະໜາມຮົບ ດຸດດັ່ງອຳນາດເທວະທີ່ມາເປັນຮູບ ປະກາດຄວາມໝັ້ນໃຈ ແລະ ຈິດຕັ້ງໃນທຳ ທ່າມກາງຄວາມສະພຶງສະພັນຂອງສົງຄາມ».
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical ideal of fearless resolve and disciplined prowess in a righteous cause: true strength is not mere aggression but confident steadiness aligned with duty, symbolized by Kṛṣṇa and Arjuna appearing ‘Indra-like’—power guided by higher purpose.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna entering or standing in the battle on a chariot likened to Indra’s—swift, incomparable, and richly adorned—highlighting their formidable presence and the awe they inspire among warriors.