Shloka 49
राजन्! जिसका सहारा लेकर आपके पुत्रने पाण्डवोंके साथ वैर किया था, वह कर्ण आपके पुत्रोंकी विजयकी आशा, सुख तथा कवच (रक्षा) लेकर स्वर्गलोकको चला गया ।।
rājan! yasyāśrayaṃ gṛhītvā tava putreṇa pāṇḍavaiḥ saha vairaṃ kṛtaṃ sa karṇas tava putrāṇāṃ vijayāśāṃ sukhaṃ ca kavacaṃ (rakṣām) ca gṛhītvā svargalokaṃ jagāma || hate karṇe sarito na prasakhuḥ jagāma cāstaṃ savitā divākaraḥ | grahaś ca tiryag jvalanārkavarṇaḥ somasya putro 'bhyudiyāya tiryak ||
ສາລະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ! ກັນນະ—ຜູ້ທີ່ລູກຊາຍຂອງທ່ານເຄີຍອາໄສ ແລະກ້າກໍ່ຄວາມບາດໝາງກັບປານດະວະ—ບັດນີ້ໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ ພ້ອມນຳເອົາຄວາມຫວັງແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງລູກຊາຍທ່ານ, ຄວາມສະບາຍ ແລະເກາະປ້ອງກັນໄປດ້ວຍ. ເມື່ອກັນນະຖືກສັງຫານ ລາງຮ້າຍປາກົດ: ກະແສນ້ຳແມ່ນ້ຳຮູ້ສຶກຄ້າງຄາ, ພຣະອາທິດເຮັ່ງຕົກ, ແລະດາວອັງຄານທີ່ສົ່ງແສງດັ່ງໄຟແລະຕາເວັນ ກັບດາວພຸດ ບຸດແຫ່ງໂສມະ ໄດ້ຂຶ້ນຢ່າງເອຽງໆ ໃນທາງອັນອັບມົງຄົນ»។
शल्य उवाच
Educational Q&A
Śalya underscores the ethical and strategic danger of misplaced reliance: when a kingdom’s confidence rests on a single champion, the fall of that support collapses hope, security, and morale. The cosmic omens amplify the moral weight of the event—great adharma-driven conflict brings disorder and foreboding signs.
After Karṇa’s death in the Kurukṣetra war, Śalya reports to the king that Karṇa—on whom Duryodhana depended—has gone to heaven, taking away the Kauravas’ prospects. The text then describes ominous natural and astronomical disturbances: rivers seem to stop flowing, the sun sets, and Mars and Mercury rise obliquely, signaling calamity.