Shloka 24
इत्येवमुक्त्वा विरराम शल्यो दुर्योधनं शोकपरीतचेता: । हा कर्ण हा कर्ण इति ब्रुवाण- मार्त विसंज्ञं भृशमश्रुनेत्रम्,दुर्योधनसे ऐसा कहकर राजा शल्य चुप हो गये। उनका चित्त शोकसे व्याकुल हो रहा था। दुर्योधन भी आर्त होकर 'हा कर्ण! हा कर्ण!” पुकारने लगा। वह सुध-बुध खो बैठा था। उसके नेत्रोंसे वेगपूर्वक आँसुओंकी अविरल धारा बह रही थी
ity evam uktvā virarāma śalyo duryodhanaṃ śokaparītacetāḥ | hā karṇa hā karṇa iti bruvāṇaṃ ārta-visañjñaṃ bhṛśam aśrunetram ||
ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກະສັດຊາລະຍະກໍຢຸດນິ່ງ ໃຈຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ. ດຸຣະໂຢທະນະ ຜູ້ຖືກຄວາມທຸກທ້ອນທຳລາຍ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: «ອະນິດຈາ ກັນນະ! ອະນິດຈາ ກັນນະ!» ເຂົາເຈົ້າເສຍສະຕິ ແລະນ້ຳຕາໄຫຼອອກຈາກດວງຕາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the human cost of war: even kings and commanders are undone by grief. It implicitly warns that attachment to power and reliance on a single champion culminate in collapse when that support is lost, revealing the fragility of adharma-driven ambition.
After speaking to Duryodhana, Śalya stops, overcome with sorrow. Duryodhana, devastated by Karṇa’s fall, repeatedly cries out Karṇa’s name, becomes nearly senseless, and weeps uncontrollably.