Shloka 22
ततोअन्यदस्त्रं कौन्तेयो दयितं जातवेदस: । मुमोच कर्णमुद्दिश्य तत् प्रजज्वाल तेजसा
tato 'nyad astraṃ kaunteyo dayitaṃ jātavedasaḥ | mumoca karṇam uddiśya tat prajajvāla tejasā ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີໄດ້ປ່ອຍອາວຸດອີກຢ່າງໜຶ່ງ—ອາວຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງ ຊາຕະເວດັສ (ອັກນິ)—ເພັ່ງໃສ່ກັນນະ. ອາວຸດອັກເນຍນັ້ນຖືກຈຸດຕິດດ້ວຍເຕຊະສາຂອງມັນເອງ ແລະລຸກໂຊນຂຶ້ນ—ເພີ່ມພູນແຮງທຳລາຍຂອງການດວນດາບ ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພະລັງເທວະເມື່ອຖືກເອີ້ນໃຊ້ໃນສົງຄາມ ຈະທະວີຂຶ້ນເກີນກວ່າຂອບເຂດການຄວບຄຸມຂອງມະນຸດທົ່ວໄປ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how invoking divine weaponry in battle magnifies consequences: once higher powers are called upon, the conflict escalates rapidly, raising ethical pressure on warriors to balance kṣatriya duty with restraint and proportionality.
Sañjaya narrates that Arjuna (Kaunteya) targets Karṇa by releasing the Agneya weapon, associated with Agni (Jātavedas). The missile ignites and blazes with its inherent tejas, signaling a heightened, more perilous phase of their duel.