Shloka 6
तत्रास्त्रसंघातसमावृतं तदा बभूव राजंस्तुमुलं सम सर्वतः । तत् कर्णपार्थो शरवृष्टिसंघै- निरिन्तरं चक्रतुरम्बरं तदा,नरेश्वरर उस समय वहाँ अस्त्रसमूहोंसे आच्छादित होकर सारा प्रदेश सब ओरसे भयंकर प्रतीत होने लगा। कर्ण और अर्जुनने अपने बाणोंकी वर्षसिे आकाशको ठसाठस भर दिया
tatrāstrasaṅghātasamāvṛtaṃ tadā babhūva rājan tumulaṃ samaṃ sarvataḥ | tat karṇapārtho śaravṛṣṭisaṅghair nirantaraṃ cakratur ambaram tadā ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ໃນເວລານັ້ນ ທົ່ວພື້ນທີ່ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍກອງອາວຸດຫຼາຍຫຼວງ ແລະດູນ່າຢ້ານຢ່າງສະເໝີກັນທຸກທາງ. ໃນຂະນະນັ້ນ ກະນະ ແລະອາຈຸນ ດ້ວຍຝົນລູກສອນທີ່ບໍ່ຂາດສາຍ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າແນ່ນອັດແອດຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming, dehumanizing scale of war: when great warriors unleash continuous weaponry, the world itself seems covered and terrifying. Implicitly, it invites reflection on the ethical gravity of conflict—valor and duty operate within a scene that also manifests fear, destruction, and the heavy consequences of rivalry and destiny.
Sañjaya describes to the king how the battlefield becomes enveloped by masses of missiles. Karṇa and Arjuna engage in an intense exchange, releasing uninterrupted showers of arrows that fill the sky on all sides, making the entire area appear uniformly dreadful.