Shloka 12
तेषामापततां पार्थमाराव: सुमहानभूत् । सागरस्येव क्षुब्धस्य यथा स्यात् सलिलस्वन:,पार्थपर आक्रमण करते हुए उन सैनिकोंका महान् कोलाहल विकश्षुब्ध समुद्रके झलकी गम्भीर ध्वनिके समान सब ओर गूँज उठा
teṣām āpatatāṃ pārtham ārāvaḥ sumahān abhūt | sāgarasyeva kṣubdhasya yathā syāt salilasvanaḥ ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນັກຮົບເຫຼົ່ານັ້ນພາກັນຮຸກເຂົ້າໄປເພື່ອຈູ່ໂຈມພາຣຖະ (ອາຣະຈຸນ) ກໍເກີດສຽງຮ້ອງກັບກ້ອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂຶ້ນທົ່ວທິດ—ໜັກແນ່ນ ແລະກັງວານ ດັ່ງສຽງນ້ຳເມື່ອມະຫາສະໝຸດຖືກກວນຢ່າງຮຸນແຮງ. ບົດນີ້ເນັ້ນແຮງກະແທກອັນທ່ວມທົ່ນຂອງສົງຄາມ: ຄວາມຮຸນແຮງຮ່ວມກັນພອງຕົວເປັນພະລັງທີ່ອາດກົດຈົນການພິຈາລະນາຈົມຫາຍ, ທົດສອບຄວາມໝັ້ນຄົງແລະທຳມະທ່າມກາງຄວາມວຸ່ນວາຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how mass hostility and violence amplify into an overpowering force, symbolized by the churned ocean’s roar. Ethically, it points to the need for inner steadiness and discernment when external noise, fear, and collective aggression threaten to overwhelm one’s dharma.
As the opposing soldiers charge to attack Arjuna, their collective battle-cry and commotion rise into a vast, echoing roar, compared to the deep, rolling sound of a storm-tossed ocean.