ततो ज्यामभिमृज्याशु व्याक्षिपद् गाण्डिवं धनु: । दश्रे कर्णविनाशाय केशवं चाभ्यभाषत,तत्पश्चात् धनुषकी प्रत्यंचाको साफ करके उन्होंने शीघ्र ही गाण्डीवधनुषकी टंकार की और कर्णके विनाशका दृढ़ निश्चय कर लिया। फिर वे भगवान् श्रीकृष्णसे इस प्रकार बोले --[
tato jyām abhimṛjya āśu vyākṣipad gāṇḍīvaṃ dhanuḥ | daśre karṇa-vināśāya keśavaṃ cābhyabhāṣata ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ເຂົາໄດ້ຖູສາຍຄັນທະນູຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວດຶງຄັນທະນູ ຄານດີວະ ໃຫ້ດັງກ້ອງ. ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ຈະທໍາລາຍກັນນະ ເຂົາຈຶ່ງກ່າວກັບເກສະວະ (ພຣະກຣິດສະນະ) ດັ່ງນີ້.
संजय उवाच
The verse underscores disciplined readiness and unwavering resolve in the face of a decisive moral crisis, while also implying that even the greatest warrior seeks alignment with higher guidance (Keśava) before acting.
Arjuna prepares his bow by wiping the string, draws and twangs the Gāṇḍīva as a signal of readiness, forms a firm intention to bring about Karṇa’s downfall, and then turns to speak with Kṛṣṇa.