Shloka 37
कर्णस्य सेनापत्याभिषेकः | Karṇa’s Consecration as Commander-in-Chief
विराटपुत्र: शड्खस्तु उत्तरश्न महारथ: । कुर्वन्तौ सुमहत् कर्म गतौ वैवस्वतक्षयम्,राजा विराटके पुत्र शंख और महारथी उत्तर ये दोनों युद्धमें महान् कर्म करके यमलोकमें जा पहुँचे हैं
virāṭaputraḥ śaṅkhas tu uttaraś ca mahārathaḥ | kurvantau sumahat karma gatau vaivasvatakṣayam ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ຊັງຄະ ບຸດຂອງ ວິຣາດ ແລະ ອຸດຕະຣະ ມະຫາຣະຖະ (ນັກຮົບລົດສົງຄາມຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່) ທັງສອງໄດ້ກະທຳວຽກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສົງຄາມ ແລ້ວໄປສູ່ສຳນັກຂອງ ໄວວັສວະຕະ (ຍະມະ). ຂໍ້ຄວາມນີ້ສະທ້ອນຈິດທຳອັນສຸພາບແຕ່ເຂັ້ມຂອງມະຫາພາຣະຕະ: ຄວາມກ້າຫານແລະໜ້າທີ່ອາດຖືກປະຕິບັດຄົບຖ້ວນ, ແຕ່ຜົນຂອງສະໜາມຮົບຄືຄວາມຕາຍ, ແລະແມ່ນແຕ່ນັກຮົບຜູ້ມີຊື່ສຽງກໍຖືກນຳໄປສູ່ອານາຈັກຂອງຍະມະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when warriors fulfill their kṣatriya-duty with great valor, the fruit of battle is often death; the verse highlights impermanence and the inescapable moral gravity of war, where fame and rank do not exempt one from Yama’s realm.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Virāṭa’s sons—Śaṅkha and the great warrior Uttara—fought fiercely, performed notable martial deeds, and were slain, thus ‘going to Vaivasvata’s abode’ (the realm of Yama).