Shloka 9
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
ततः संग्रामभूमिं तां वर्तमाने जनक्षये । अवेक्षमाणो गोविन्द: सव्यसाचिनमब्रवीत्,वे मृत्युको ही युद्धसे निवृत्त होनेका निमित्त बनाकर आपके योद्धाओंके साथ युद्ध कर रहे थे। तदनन्तर जहाँ वह भारी जनसंहार हो रहा था, उस संग्रामभूमिको देखते हुए भगवान् श्रीकृष्ण सव्यसाची अर्जुनसे इस प्रकार बोले--
tataḥ saṅgrāmabhūmiṃ tāṃ vartamāne janakṣaye | avekṣamāṇo govindaḥ savyasācinam abravīt ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວຕໍ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ການຂ້າຟັນຜູ້ຄົນກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ໂກວິນດະ ໄດ້ສຳຫຼວດເບິ່ງສະພາບການ ແລ້ວກ່າວກັບ ອາຣະຈຸນ ຜູ້ຍິງທະນູໄດ້ດ້ວຍສອງມື (ສະວັຍຍະສາຈີ). ຂະນະນັ້ນສະທ້ອນບົດບາດຂອງ ກຣິດສະນະ ໃນຖານະຜູ້ນຳທາງທຳມະ ທ່າມກາງການທຳລາຍທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງ ເພື່ອຫັນໃຈອາຣະຈຸນໃຫ້ກັບຄືນສູ່ໜ້າທີ່ ບໍ່ໃຫ້ຖອນຕົວເພາະຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມສູນເສຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid overwhelming violence and grief, the text foregrounds steadiness in dharma: Kṛṣṇa’s observation and ensuing speech signal that ethical clarity and disciplined action must guide a warrior, rather than fear, despair, or the impulse to withdraw when destruction becomes visible.
Sañjaya narrates that, while the battle is producing heavy casualties, Kṛṣṇa (Govinda) looks over the battlefield and then speaks to Arjuna (Savyasācin), setting up an instruction or exhortation relevant to the immediate crisis of the fight.