Shloka 46
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
तमेते विनिवर्तन्ते धृष्टद्युम्नपुरोगमा: । पाञज्चालसृज्जयानां च पाण्डवानां च ये मुखम्,'पांचालों, सूंजयों और पाण्डवोंके जो धृष्टद्युम्न आदि प्रमुख वीर हैं, वे भी भीमसेनके साथ ही युद्धके लिये लौट रहे हैं
tam ete vinivartante dhṛṣṭadyumnapurogamāḥ | pāñcālasṛñjayānāṁ ca pāṇḍavānāṁ ca ye mukham ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ບັນດານັກຮົບເຫຼົ່ານັ້ນ—ມີ ທຣິດສະຕະດຸມນະ ເປັນຜູ້ນຳຢູ່ແນວໜ້າ—ຜູ້ເຄີຍເປັນກອງນຳຂອງປານຈາລາ, ສຣິນຈະຍະ ແລະ ປານດະວະ ບັດນີ້ກໍຫັນກັບອີກຄັ້ງ ກັບໄປສູ່ສົງຄາມພ້ອມກັບພີມະເສນ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມໝັ້ນໃຈຮ່ວມກັນຂອງພັນທະມິດຝ່າຍທຳ: ເມື່ອວີລະບຸລຸດຫຼັກກັບເຂົ້າສະໜາມຮົບ ນັກຮົບແນວໜ້າກໍຮວມໃຈກັນກັບເຂົ້າຮົບ ຢືນຢັນຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ໜ້າທີ່ທ່າມກາງຄວາມວຸ່ນວາຍຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of collective responsibility in dharmic warfare: leaders and the foremost warriors do not act in isolation but rally together, returning to the fight in solidarity when duty calls. It emphasizes steadfastness, cohesion, and following rightful leadership amid danger.
Sañjaya reports that the foremost fighters of the Pāñcālas, Sṛñjayas, and Pāṇḍavas—led by Dhṛṣṭadyumna—turn back and return to battle, accompanying Bhīmasena as the fighting resumes or intensifies.