Shloka 11
कृष्णेन अर्जुनस्य प्रोत्साहनम् — Kṛṣṇa’s Exhortation to Arjuna
Prelude to Karṇa’s Slaying
भिन्नानां चोत्तमाड़ानां बाहूनां चोरुभि: सह । कुण्डलानां प्रवृद्धानां भूषणानां च भारत,भारत! वहाँ भूतलपर कटे हुए मस्तकों, भुजाओं, जाँघों, बड़े-बड़े कुण्डलों, अन्यान्य आभूषणों, निष्कों, धनुर्धर शूरवीरोंके शरीरों, ढालों और पताकाओंके ढेर-के-ढेर पड़े थे
bhinnānāṁ cottamāṅgānāṁ bāhūnāṁ corubhiḥ saha | kuṇḍalānāṁ pravṛddhānāṁ bhūṣaṇānāṁ ca bhārata ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພາຣະຕະ, ພື້ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຫົວທີ່ຖືກຕັດ ແລະແຂນກັບຂາອ່ອນທີ່ກະຈາຍຢູ່, ພ້ອມທັງຕຸ້ມຫູໃຫຍ່ໆ ແລະເຄື່ອງປະດັບອື່ນໆ. ສະໜາມຮົບນັ້ນເປີດເຜີຍຜົນຮ້າຍອັນໂຫດຮ້າຍຂອງຄວາມໂກດແຄ້ນແລະການແຂ່ງຂັນທີ່ບໍ່ຖືກຄວບຄຸມ—ທີ່ຊຶ່ງຄວາມກ້າຫານແລະຄວາມທະນົງຕົນຖືກຫຼຸດລົງເຫຼືອແຕ່ຊິ້ນສ່ວນບໍ່ມີຊີວິດ, ເປັນຄຳເຕືອນວ່າສົງຄາມທີ່ຂັບເຄື່ອນໂດຍອະທັມ ຈະປ່ຽນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໂລກີໃຫ້ເປັນຄວາມພິນາດ.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impermanence of bodily beauty and worldly adornment: in war driven by adharma, even valor and splendor collapse into destruction, urging reflection on restraint, right conduct, and the cost of hatred.
Sañjaya describes the battlefield to Dhṛtarāṣṭra, emphasizing the horrific scene—severed heads, limbs, and scattered ornaments—conveying the scale and brutality of the fighting in the Karṇa Parva.