Shloka 196
कर्णपर्व — अध्याय ४०
Karṇa’s Pressure on the Pāñcālas; Duryodhana Disabled; Arjuna’s Counter-Advance
तमाद्दयत दुर्बद्धि: पताव इति पक्षिणम् । फिर वह जूठनपर घमंड करनेवाला कौआ इन हंसोंमें सबसे श्रेष्ठ कौन है? यह जाननेकी इच्छासे उड़कर उनके पास गया और दूरतक उड़नेवाले उन बहुसंख्यक हंसोंमेंसे जिस पक्षीको उसने श्रेष्ठ समझा
tam ādadāya durbuddhiḥ patāv iti pakṣiṇam |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ນົກກາຜູ້ປັນຍາຕື້ນນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສອັນຫວ່າງເປົ່າ ແລະຄວາມປາຖະໜາຈະພິສູດຄວາມເຫນືອກວ່າ ຈຶ່ງບິນເຂົ້າໄປຫາພວກຫົງ ເພື່ອຮູ້ວ່າໃນຝູງຫົງຫຼາຍຕົວຜູ້ບິນໄກນັ້ນ ໃຜແມ່ນຜູ້ປະເສີດສຸດ. ແລ້ວມັນເລືອກຕົວໜຶ່ງທີ່ຄິດວ່າດີເລີດ ແລະລະໂຫດທ້າທາຍວ່າ: «ມາ—ເຮົາສອງບິນກັນ!»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of arrogance: a foolish mind seeks to assert superiority through challenges, mistaking bravado for true excellence. Discernment and humility are implied virtues, while pride leads to reckless confrontation.
Sañjaya narrates that a foolish bird (contextually, the boastful crow in the surrounding passage) selects one among other birds and provocatively calls out, “Let us fly!”—initiating a contest to prove who is superior.