Shloka 24
Saṃśaptaka-Varūthinī Saṅgrāma — Binding and Counter-Binding (संशप्तक-वरूथिनी-संग्रामः)
ततो दुन्दुभिनिर्घोषो मृदज़ानां च सर्वश: । सिंहनाद: सवादित्र: कुछ्जराणां च नि:स्वन:
tato dundubhinirghoṣo mṛdaṅgānāṃ ca sarvaśaḥ | siṃhanādaḥ savāditraḥ kuñjarāṇāṃ ca niḥsvanaḥ ||
ແລ້ວໃນທຸກທິດ ສຽງກອງດຸນດຸບີອັນທຸ້ມໜັກກໍດັງຂຶ້ນ; ກອງມຣິດັງກະຖືກຕີ; ແລະພ້ອມກັບສຽງເຄື່ອງດົນຕີ ກໍມີສຽງຮ້ອງຄໍາຮາມດັ່ງສິງຂອງນັກຮົບ ແລະສຽງຮ້ອງກັງວານຂອງຊ້າງ ກ້ອງກັບໄປທົ່ວທີ່ນັ້ນ. ພາບນີ້ບອກເຖິງແຮງສົງຄາມທີ່ກໍາລັງພອງພູ—ສຽງອື້ອອຶງພາຍນອກທີ່ປຸກໃຈຄວາມກ້າຫານ ແລະຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຮ່ວມກັນ—ແຕ່ກໍພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນກໍພາຍບອກເຖິງນ້ໍາໜັກທາງຈິດທໍາອັນຫນັກໜ່ວງຂອງຄວາມຮຸນແຮງທີ່ກໍາລັງຈະເກີດຂຶ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective sound—drums, instruments, cries, and elephant-roars—can inflame martial spirit and unify an army. Ethically, it also hints at the paradox of war: inspiring displays of valor arise amid actions that carry heavy dharmic consequences.
Sanjaya describes the battlefield erupting in noise: kettledrums and mṛdaṅgas are sounded everywhere, instruments blare, warriors shout lion-like cries, and elephants trumpet—marking the surge toward imminent combat.