दण्डधारवधः | The Slaying of Daṇḍadhāra
स तस्य गात्रावरणं भित्त्वा हृदयमेव च । जगाम धरणीं तूर्ण महोरग इवाशयम्,वह तोमर उसके कवच और वक्ष:स्थलको विदीर्ण करता हुआ तुरंत धरतीमें समा गया, जैसे कोई बड़ा सर्प बिलमें घुस गया हो
sa tasya gātrāvaraṇaṃ bhittvā hṛdayam eva ca | jagāma dharaṇīṃ tūrṇaṃ mahoraga ivāśayam ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ຫອກນັ້ນໄດ້ທະລຸເກາະປ້ອງກັນກາຍຂອງລາວ ແລະທະລຸເຖິງຫົວໃຈດ້ວຍ; ແລ້ວມັນກໍຈົມລົງໃນດິນຢ່າງວ່ອງໄວ—ດັ່ງງູໃຫຍ່ລື່ນເຂົ້າຮູຂອງມັນ. ພາບນີ້ຍ້ຳເນັ້ນຄວາມສິ້ນສຸດອັນໂຫດຮ້າຍຂອງຄວາມຮຸນແຮງໃນສະໜາມຮົບ: ອາວຸດທີ່ເລັ່ງໄປຢ່າງແມ່ນຍຳພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍຈົບຊີວິດໜຶ່ງໄດ້, ແລະດິນກໍຮັບທັງຜູ້ລົ້ມ ແລະເຄື່ອງມືແຫ່ງຄວາມຕາຍ ໂດຍບໍ່ຢຸດຊະງັກ ຫຼືອາໄລ.
संजय उवाच
The verse highlights the stark impermanence of embodied life in war: protection and strength can be undone in an instant. Ethically, it points to the grave consequences of martial action—once violence is unleashed, its results are swift and irreversible, reminding the listener of responsibility within kṣatriya-dharma.
Sañjaya describes a tomara (spear/javelin) that pierces a warrior’s armour and heart and then quickly disappears into the ground, compared to a large serpent entering its burrow—an image emphasizing speed, penetration, and finality.