Shloka 26
शैनेयचरितम्
The Exploits of Śaineya/Sātyaki amid Encirclement
अर्करश्मिविभिश्रेषु शस्त्रेषु कवचेषु च । चक्षूंषि प्रत्यहन्यन्त सैन्येन रजसा तथा,योद्धाओंके अस्त्र-शस्त्रों और कवचोंपर सूर्यकी किरणें पड़नेसे वहाँ आँखें चौंधिया जाती थीं और सेनासे इतनी धूल उठती थी कि उससे सबके नेत्र बंद हो जाते थे
arkaraśmivibhiśreṣu śastreṣu kavaceṣu ca | cakṣūṃṣi pratyahanyanta sainyena rajasā tathā ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອແສງຕາເວັນຕົກກະທົບໃສ່ອາວຸດ ແລະ ເກາະຂອງນັກຮົບ ດວງຕາກໍຖືກສະທ້ອນແສງຈົນມືດມົນ ແລະ ການເບິ່ງເຫັນຖືກລົບກວນຢູ່ເລື້ອຍໆ; ອີກທັງຝຸ່ນທີ່ລຸກຂຶ້ນຈາກກອງທັບນັ້ນ ໜາແນ່ນຈົນເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຕ້ອງຫຼັບຕາ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າສົງຄາມລົບລ້າງການຮັບຮູ້ຂອງມະນຸດເອງ—ຄວາມຈ້າ ແລະ ຝຸ່ນກາຍເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງຄວາມສັບສົນທ່າມກາງການປະທະອາວຸດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a moral-psychological truth of warfare: even nature’s neutral elements—sunlight and dust—become forces that impair clarity. It hints that in battle, discernment (viveka) is easily clouded, so ethical restraint and disciplined judgment are especially difficult yet crucial.
Sañjaya describes the battlefield conditions: sunlight flashing off weapons and armor dazzles the fighters’ eyes, while the army’s movement raises thick dust that makes people shut their eyes. The description intensifies the sense of chaos and sensory overload during the fighting.