Shloka 40
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
आजयपघानोरसि क्रुद्ध: सप्तभिननतपर्वभि: । तब अर्जुनने उनका धनुष काटकर उनके तरकशके भी टुकड़े-टुकड़े कर दिये। फिर कुपित हो झुकी हुई गाँठवाले सात बाणोंद्वारा उनकी छातीपर प्रहार किया ।। अथान्यद् धनुरादाय स राजा क्रोधमूर्च्छित:
sañjaya uvāca | arjunena tasya dhanuś chittvā tasya tūṇīrān api vidhvaṃsitān cakāra | tataḥ kupitaḥ sa saptabhir bhinnataparvabhir bāṇair asyoraḥ prāharat || athānyad dhanuḥ ādāya sa rājā krodhamūrcchitaḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ອາຈຸນຟັນຂາດຄັນທະນູຂອງເຂົາ ແລະທໍາລາຍກະບອກລູກສອນຂອງເຂົາອີກດ້ວຍ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມໂກດ, ລາວຍິງລູກສອນເຈັດດອກທີ່ຂໍ້ຕໍ່ແຕກ ໃສ່ອົກຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພະມະຫາກະສັດ—ຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ—ໄດ້ຈັບຄັນທະນູອີກອັນ ມຸ່ງໝາຍຈະສືບຕໍ່ການສູ້. ຕອນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຄວາມຮ້ອນແຮງຂອງສົງຄາມ, ຝີມືແລະການໂຕ້ຕອບອາດຖືກຄວາມໂກດຂັບເຄື່ອນຢ່າງວ່ອງໄວ, ບັງຄວາມພິຈາລະນາ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can seize a warrior’s mind, escalating conflict beyond measured judgment. Even amid a dharma-framed war, the narrative warns that wrath fuels persistence in violence and can obscure restraint and discernment.
Sanjaya describes Arjuna’s tactical dominance: he cuts the opponent’s bow and destroys the quivers, then strikes the chest with seven arrows. The opponent—called ‘the king’—is enraged and, despite the setback, picks up another bow to continue fighting.