Shloka 4
द्रोणपर्व — द्विनवति-तमोऽध्यायः
Sātyaki Pressed by Kauravas; Duryodhana and Kṛtavarmā Engagements
पाकशासनिनाभीक्षणं वध्यमाने शरोत्तमै: | नतत्र वक्चित् संग्रामे शशाकार्जुनमी क्षितुम्,संजयने कहा--निष्पाप नरेश! जब इन्द्रपुत्र अर्जुनने पूर्वोक्त प्रकारसे आपकी सेनाके वीरोंको मारकर उसे हतोत्साह एवं भागनेके लिये विवश कर दिया, सभी सैनिक पलायन करनेका ही अवसर देखने लगे तथा उनके ऊपर निरन्तर श्रेष्ठ बाणोंकी मार पड़ने लगी, उस समय वहाँ संग्राममें कोई भी अर्जुनकी ओर आँख उठाकर देख न सका
sañjaya uvāca | pākaśāsaninābhīkṣṇaṃ vadhyamāne śarottamaiḥ | na tatra kaścit saṅgrāme śaśākārjunam īkṣitum ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອອາຣະຈຸນ ບຸດຂອງປາກະສາສະນະ (ອິນທຣະ) ຍິງຖືກພວກເຂົາຊ້ຳໆ ດ້ວຍລູກສອນອັນຍອດຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ, ໃນສົງຄາມນັ້ນບໍ່ມີໃຜກ້າຍົກຕາເບິ່ງອາຣະຈຸນເລີຍ. ພາບນັ້ນສະທ້ອນການພັງທະລາຍຂອງຂວັນກຳລັງໃຈພາຍໃຕ້ອຳນາດອັນລົ້ນເຫຼືອ—ເມື່ອຄວາມຢ້ານ ແລະ ຄວາມສັບສົນຄອບງຳກອງທັບ, ແມ່ນແຕ່ໜ້າທີ່ພື້ນຖານຂອງນັກຮົບໃນການຢືນຢັນຢູ່ທີ່ເດີມ ແລະ ເຜີຍໜ້າກັບສັດຕູ ກໍກາຍເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດບໍ່ໄດ້.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overwhelming force can shatter collective resolve: when fear dominates, warriors fail even the minimal duty of facing the opponent. Ethically, it underscores the importance of steadiness (dhairya) and presence of mind in conflict, without which dharma-based action becomes impossible.
Sañjaya reports that Arjuna is repeatedly cutting down the opposing troops with superb arrows. The Kaurava soldiers are so pressured and demoralized that none can even raise their eyes to meet Arjuna on the battlefield.