Shloka 38
द्रोणपर्व — अध्याय ८७: सात्यकेरनुयात्रा
Sātyaki’s resolve and departure to reach Arjuna
इत्यहं विलपन् सूत बहुश: पुत्रमुक्तवान् | न च मे श्रुतवान् मूढो मन््ये कालस्य पर्ययम्,सूत! इस प्रकार विलाप करते हुए मैंने अपने पुत्र दुर्योधनसे बहुत कुछ कहा, परंतु उस मूर्खने मेरी एक नहीं सुनी। अतः मैं समझता हूँ कि कालचक्रने पलटा खाया है
ity ahaṃ vilapan sūta bahuśaḥ putram uktavān | na ca me śrutavān mūḍho manye kālasya paryayam, sūta ||
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສູຕະ, ຂ້າພະເຈົ້າຄຳນຶງຮ້ອງໄຫ້ ແລະໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊ້ຳໆ ຫຼາຍຖ້ອຍຄຳ. ແຕ່ຜູ້ຫຼົງຜິດນັ້ນບໍ່ຟັງຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສູຕະ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ກົງລໍ້ແຫ່ງການເວລາໄດ້ຫັນກັບມາຕໍ່ຕ້ານພວກເຮົາແລ້ວ.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Repeated counsel is futile when a person is blinded by delusion; such obstinacy invites ruin, and what follows is experienced as the adverse turning of Kāla (Time/fate).
Dhṛtarāṣṭra tells Sañjaya that he repeatedly lamented and advised his son Duryodhana, but Duryodhana did not listen; Dhṛtarāṣṭra concludes that Time has reversed against them, foreshadowing inevitable calamity.