ध्वजवर्णनम् | Dhvaja-varṇanam
Description of War Standards
न पाण्डवानां शिबिरे कश्ित् सुष्वाप तां निशाम् । प्रजागर: सर्वजनं हााविवेश विशाम्पते,राजन्! उस रातमें पाण्डवोंके शिविरमें कोई नहीं सोया। सब लोगोंमें जागरणका आवेश हो गया था
na pāṇḍavānāṃ śibire kaścit suṣvāpa tāṃ niśām | prajāgaraḥ sarvajanaṃ hāviveśa viśāmpate, rājan ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໃນຄ່າຍຂອງປານດະວະ ຄືນນັ້ນບໍ່ມີໃຜນອນ. ຄວາມຕື່ນຕົວລະວັງໄດ້ພັດພາເຂົ້າຄອບງຳທຸກຄົນ, ໂອ ພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງປະຊາ, ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ—ທັງຫວາດຫວັ່ນ ທັງຕື່ນຕົວ ແລະຕຽມພ້ອມ ທ່າມກາງນ້ຳໜັກແຫ່ງທຳມະ ແລະອັນຕະລາຍຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
In a dharma-charged crisis, complacency disappears: collective vigilance arises naturally when consequences are grave. The verse highlights responsible alertness—an ethical readiness to face danger rather than drifting into heedlessness.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the Pāṇḍava camp remained awake through the night; everyone was seized by watchfulness, suggesting imminent threat, heightened tension, and preparation for the next turn in battle.