Shloka 66
धृष्टद्युम्नस्य द्रोणरथारोহণं सात्यकेः प्रतिरक्षणं च | Dhrishtadyumna Boards Droṇa’s Chariot; Sātyaki’s Counter-Protection
निगृहा वासुदेवस्तं पुत्राधिभिरभिप्लुतम् । मैवमित्यब्रवीत् कृष्णस्तीव्रशोकसमन्वितम्,संजय कहते हैं--महाराज! इस प्रकार अर्जुनको पुत्रशोकसे पीड़ित और उसीका चिन्तन करते हुए नेत्रोंसे आँसू बहाते देख भगवान् श्रीकृष्णने उन्हें पकड़कर सँभाला। वे पुत्रवियोगके कारण होनेवाली गहरी मनोव्यथामें डूबे हुए थे और तीव्र शोक उन्हें संतप्त कर रहा था। भगवान् बोले--'मित्र! ऐसे व्याकूुल न होओ
nigṛhya vāsudevas taṁ putrādhībhiḥ abhiplutam | māivam ity abravīt kṛṣṇas tīvraśokasamanvitam ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນອາຣຊຸນຖືກຄວາມໂສກເພາະບຸດຊາຍຖ້ວມທ້ນ—ໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ ແລະນ້ຳຕາໄຫຼ—ວາສຸເທວະ ກຣິດສະນະ ກໍຈັບເຂົາໄວ້ ແລະປະຄອງໃຫ້ມັ່ນຄົງ. ອາຣຊຸນຈົມຢູ່ໃນຄວາມປວດຮ້າວລຶກລ້ຳຈາກການພັດພາກ ແລະຖືກຄວາມໂສກອັນແຮງກ້າເຜົາໄໝ້; ກຣິດສະນະໄດ້ກ່າວເພື່ອຫ້າມເຂົາວ່າ: «ມິດເອີຍ, ຢ່າວຸ້ນວາຍເຊັ່ນນີ້».
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in the most justified sorrow, a warrior’s duty and moral clarity require steadiness of mind. Kṛṣṇa’s act of physically and verbally restraining Arjuna models compassionate guidance: grief is acknowledged, yet it must not collapse one’s discernment and dharmic responsibility in the midst of war.
After the devastating loss of Arjuna’s son (contextually Abhimanyu), Arjuna is overcome with intense lamentation. Sañjaya narrates that Kṛṣṇa takes hold of Arjuna to steady him and begins to counsel him, urging him not to be so distraught.